Fizjoterapia uroginekologiczna zalecana jest w przypadku problemów takich jak nietrzymanie moczu – naglące, wysiłkowe czy mieszane – oraz obniżenie narządów miednicy mniejszej.
Fizjoterapeuci wspierają pacjentki zmagające się z bolesnymi miesiączkami, endometriozą, bolesnym współżyciem, a także bólem w odcinku lędźwiowym kręgosłupa, w okolicach spojenia łonowego i miednicy. Pomagają również osobom cierpiącym na zaparcia, hemoroidy czy nawracające infekcje intymne. Przygotowują kobiety do porodu i wspierają ich regenerację po nim. Prowadzą terapię przed i po operacjach ginekologicznych oraz urologicznych, a także zajmują się mobilizacją blizn, zarówno po cesarskim cięciu, nacięciu krocza, jak i innych zabiegach.
Podczas pierwszej wizyty przeprowadzany jest szeroki wywiad, który pozwala uzyskać najważniejsze informacje dotyczące ogólnego stanu zdrowia oraz ustalenie przyczyn problemów, jakie skłoniły do umówienia wizyty. Fizjoterapeutka dokonuje też oceny postawy ciała, przeprowadzając badanie funkcjonalne układu ruchu.
Następnie przeprowadzane jest badanie manualne – powłok brzusznych i miednicy, a także kręgosłupa, przepony i żeber. Ważnym elementem jest też ocena toru oddechowego. Jeśli pacjent zgłasza się po operacji, wówczas wykonywana jest również ocena blizny. Za zgodą pacjentki wykonywane jest też badanie przezpochwowe w celu oceny mięśni dna miednicy. Uzyskując kompleksowe informacje o stanie zdrowia pacjenta ustalany jest plan terapii oraz częstotliwość wizyty. Fizjoterapeutka określi też zalecenia, które należy stosować w życiu codziennym.
Podczas kolejnych wizyt specjalistka przeprowadza wywiad oraz sprawdza skuteczność realizowanych przez pacjentkę zaleceń. Następnie wykonywane są kolejne ćwiczenia oraz określane zostają zalecenia dotyczące dalszego postępowania przez pacjenta w domu.
Za zgodą pacjentki wykonywane jest podczas wizyty badanie per vaginam, czyli przez pochwę. Jest ono nieco zbliżone do badania ginekologicznego.
W trakcie badania fizjoterapeutka, w sterylnych rękawiczkach i z użyciem specjalnego żelu, umieszcza jeden palec w pochwie, a drugą rękę kładzie na powłokach brzusznych. Zadaniem pacjentki jest napięcie mięśni dna miednicy. Badanie jest jednocześnie treningiem, podczas którego pacjentka uczy się świadomej pracy mięśni dna miednicy.